Χάθηκε το αύριο με την μορφή που το είχαμε χθες...


 Αρχίζει, κυρίες και κύριοι, και επίσημα η πολιτική προπαγάνδα των εκλογών και πλήθος πολιτικών και πολιτικών αναλυτών θα διαβεί περήφανα την ταλαιπωρημένη μας οθόνη. Ο σκοπός είναι ένας, να μας πείσουν να ξαναστηρίξουμε  την πολιτική και τους πολιτικούς που οδήγησαν τη χώρα στον γκρεμό και τώρα κρατιέται από ένα φυλλαράκι, λίγο πριν πέσει. Οπότε τί θα ακούσουμε αυτές τις ημέρες, όσοι προτίθενται να χαλάσουν λίγα και μόνο λεπτά μπροστά σε μια παρουσίαση πολιτικών προγραμμάτων;  
  Ας αρχίσουμε με το θέμα παιδεία - δεν υπάρχει κάτι που θα έπρεπε να μας απασχολεί πιο πολύ, αφού και η οικονομία με άξονα την παιδεία θα πρέπει να διαμορφώνεται και αφήστε τα σάπια περί κέρδους και ανάπτυξης. Για να έχουμε ανάπτυξη, κυρίες και κύριοι, χρειαζόμαστε παιδεία. Και γιατί αυτό; Διότι δίχως ανάπτυξη προς την σωστή κατεύθυνση, που θα έρθει μέσα από την παιδεία, θα οδηγηθούμε σε αδιέξοδα και μοναχικά μονοπάτια, όπως σήμερα. Ετσι, με τον λάθος εξ αρχής δρόμο δεν μπορούμε παρά να έχουμε μία τραγική κατάληξη, όπως οδηγούμαστε σήμερα.
 Γιατί, λοιπόν, η παιδεία είναι πιο σημαντική από την οικονομία με την μορφή που αυτή ανδρώθηκε στις ημέρες μας. Να ξεκινήσουμε με την ιδέα περί απεργίας και κατάληψης. Σίγουρα θα υπάρξουν υποστηρικτές της ιδέας να μην έχουμε καταλήψεις και απεργίες, σίγουρα θα έχουμε και υποστηρικτές του να γίνονται όλα αυτά. Προσωπική είναι η άποψη του καθενός. Εδώ όμως θα πρέπει να δούμε την ουσία του θέματος. Γιατί να έχουμε και γιατί να μην έχουμε. 
Εάν δεχτούμε πως πρέπει να έχουμε τέτοιες πολιτικές, σίγουρα θα το στηρίξουμε στο ότι κάτι τις καθιστά αναγκαίες να γίνουν, κάτι τις δημιουργεί, και αυτό το κάτι δεν είναι παρά η απώλεια της οικονομικής και κοινωνικής σου ανεξαρτησίας. Γιατί αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο θεσπίστηκαν και πήραν θέση στο Σύνταγμα της χώρας τέτοιες μορφές αντίδρασης και άμυνας των πολιτών του κράτους. Και λέγοντας πολίτες, είναι προφανές ότι όλοι μας ως πολίτες έχουμε το δικαίωμα, από τη στιγμή που αφαιρείται η οικονομική και κοινωνική μας ανεξαρτησία, να προβούμε σε αυτό το δυνατό μέσο αντίδρασης. Τώρα θα αναρωτηθεί πώς εννοούμε την απώλεια της οικονομικής και κοινωνικής ανεξαρτησίας. Αυτό, κυρίες και κύριοι, ορίζετε ως εξής: είναι απώλεια της οικονομικής σου ανεξαρτησίας όταν τα έσοδα που έχεις για να ζεις ξεκάθαρα σε οδηγούν στην κατάσταση του να έχεις κάποια έσοδα απλώς για να επιβιώνεις και όχι για να ζεις. Αυτό να το ξεκαθαρίσουμε, ζω σημαίνει απολαμβάνω το δικαίωμα στη χαρά, τη δημιουργία, το ταξίδι, την κοινωνική συναναστροφή και την οργάνωση της ζωής μου με ένα μακροπρόθεσμο βλέμμα, ώστε μέχρι τα γεράματά μου, όταν οι δυνάμεις μου θα φεύγουν και θα γυρνούν στα νιάτα, το μόνο που θα έχω θα είναι η φροντίδα του παρελθόντος για να έχω αυτήν τη στιγμή μία στήριξη που να μου επιτρέπει να ζω. Αυτό το έχουμε ονομάσει σύνταξη και προκύπτει από τις κρατήσεις που έχεις όλη σου τη ζωή στις απολαβές σου για ένα σκοπό. Οταν σου κόβουν αυτό το, άλλοτε, αυτονόητο δικαίωμα στα 2/3 τότε παύεις πια να ζεις και περνάς στην επιβίωση. και τι ορίζουμε ως επιβίωση: είναι το να προσπαθείς όλο το χρόνο να μετράς πόσα έχεις για να βγάλεις τον μήνα, πώς να μην ξεφύγεις οικονομικά, που δεν είναι κακό ο έλεγχος, αλλά όταν έχεις να διαχειριστείς ασφυκτικά μικρά ποσά, τότε ναι, είναι κακό και κάποιος φταίει για αυτό. Τελικά, επιβίωση είναι όταν δεν μπορείς να δημιουργήσεις δικό σπίτι και δικιά σου ζωή, γιατί απλώς δεν έχεις τη δυνατότητα. και ποιός σου στερεί τη δυνατότητα να δημιουργήσεις τη δική σου ζωή; 
  Ετσι, όταν οδηγείσαι σε μία τέτοια πραγματικότητα, τότε πρέπει να αντιδράσεις. Οταν μάλιστα πολλοί μαζί οδηγούνται σε μία τέτοια πραγματικότητα, τότε πολλοί μαζί πρέπει να αντιδράσουν. Και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα και δυνατά, όχι ετεροχρονισμένα και με τάσεις έκκεντρες, καθώς τότε δεν έχει δύναμη αυτό και δεν έχει την πρόσληψη που πρέπει. 
 Σωστά θα πει κάποιος "εγώ θα ζήσω με τα λίγα" βέβαια, αυτό είναι πολύ ρομαντικό, να ζεις με τα λίγα και να μην θέλεις το παραπάνω. όμως αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι αυτάρκης, ούτε ότι ζεις, το είπαμε παραπάνω, αυτό είναι κανονική και απλή επιβίωση. Το να μην θέλεις το κάτι παραπάνω, από τη στιγμή που το δικαιούσαι βέβαια, δίνει τη δυνατότητα σε αυτούς που σου δίνουν αυτό το λίγο να στο κρατήσουν έτσι, ή και να στο περιορίσουν λίγο ακόμη. Τότε τι θα πεις, εγώ θα ζήσω και με πιο λίγα, ή θα διεκδικήσω το κάτι καλύτερο, για το οποίο χρόνια και χρόνια σπούδαζα και έτρωγα ώρες μελετώντας και πλήρωναν οι γονείς για να αποκτήσω δεξιότητες που θα κοστολογηθούν εν τέλει άξιες για κάτι λίγο. Ολοι το βιώνουν αυτό. Γιατί όμως δεν διεκδικούν όλοι; 
 Οφείλουμε, κυρίες και κύριοι, να αναγνωρίσουμε τα δεδομένα. αυτά είναι: μαζική κοινωνική εξαθλίωση, οικονομική ανέχεια για πάρα πολλούς και στέρηση του δικαιώματος στη ζωή. ποιός θέλει να ζει με τα λίγα, προκειμένου απλώς να επιβιώνει; θέλω να πιστεύω κανείς. ποιός θέλει να ξέρει ότι με τις παρούσες συνθήκες δεν υπάρχει ένα αύριο με την μορφή που το είχαμε χθες; πιστεύω κανείς. οπότε αφού όλοι πρέπει να το καταλαβαίνουν αυτό, γιατί δεν διεκδικούν το ακριβοπληρωμένο τους δίκαιο; 
 Προπαγάνδα, κυρίες και κύριοι. Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος να διατηρείς την μάζα του κράτους ημιμαθή και ασυγκίνητη, δίχως αυτό το μέσο. Προπαγάνδα, λοιπόν, από ποιούς, πώς και γιατί; Προπαγάνδα ασκούν όσοι θέλουν να παρουσιάζουν τα δεδομένα αντίστροφα από ότι είναι και σε κάνουν να πιστεύεις ότι τα αντίστροφα είναι κανονικά. Προσπάθησε όμως να γυρίσεις την καθημερινότητά σου ανάποδα και θα δεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Πρώτα από όλα η προπαγάνδα στήνεται μέσα στην παιδεία. Δηλαδή, μαθαίνεις να μένεις ασυγκίνητος μπροστά στις αδύναμες κοινωνικές ομάδες, μαθαίνεις να εχθρεύεσαι τον απέναντί σου γιατί δεν έχει την ίδια άποψη με σένα, μαθαίνεις να προδίδεις και να κοιτάς να επωφεληθείς από την ήττα του άλλου. και πώς τα μαθαίνεις αυτά; μα με το να μην μαθαίνεις τα αντίθετά του, δηλαδή δεν μαθαίνεις ότι οι αδύναμες και περιθωριοποιημένες κοινωνικά ομάδες δεν έχουν ανάγκη ούτε την ανέχειά σου ούτε την αδιαφορία σου, αλλά πολύ παραπάνω χρειάζονται τη βοήθειά σου, δεν μαθαίνεις ότι δεν βοηθάει κανέναν το να προδίδεις τον άλλον όταν δεν κάτι σωστά ή όταν πιστεύεις ότι δεν είναι είναι σωστός γενικά, αλλά βοηθάει να του αναπτύσσεις και μια και δυο φορές μια επιχειρηματολογία για το πώς να μην κάνει το λάθος, αλλά το σωστό. Τέλος, δεν μαθαίνουμε ότι όλοι έχουμε συμφέρον όταν δουλεύουμε σε μαζικό επίπεδο για το συμφέρον όλων, καθώς όταν το σύνολο λειτουργεί καλά, τότε κι εγώ που έχω περιθώρια βελτίωσης, αλλά δεν μπορώ να την επιτύχω μόνος μου, θα βοηθηθώ. Οταν όμως το σύνολο δεν λειτουργεί προς όφελος του ίδιο του συνόλου, ως ένα και αδιαίρετο και αδιάσπαστο, τότε αργά ή γρήγορα θα χαθεί στα εξ ων συνετέθει. 
 Στη διάλυση αυτή βοηθάει πολύ καλά η κρατική προπαγάνδα, που φέρει από πίσω τις τα συμφέροντα που την πληρώνουν για να υπάρχει. Εχουμε, λοιπόν, τη διάλυση του κοινωνικού ιστού της χώρας μας. Πώς έγινε αυτό δυνατό; Με τη μαζική διάδοση της άποψης ότι κάποιες μερίδες πληθυσμού φταίνε για την σημερινή κατάσταση, επειδή συνηθίζουν να αμείβονται αρκετά. Και αναφέρομαι στους υπαλλήλους των πρώην κραταιών κρατικών επιχειρήσεων, δηλαδή ΟΤΕ ΟΣΕ ΛΙΜΑΝΙΑ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΑ σύντομα και η ΔΕΗ. Οταν καταφέρεις να πείσεις τον κόσμο ότι οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα και η πολιτική αυτών των επιχειρήσεων είναι διεφθαρμένα οικονομικά, άρα όλοι είναι κακοί, τότε έχεις το εντάξει για να κάνεις ότι θέλεις σαν κράτος, δηλαδή εφόσον έχουμε μια επιχείρηση διεφθαρμένη, ας την εξυγιάνουμε. Και επειδή σαν κράτος δεν έχουμε την δυνατότητα, ας την πουλήσουμε, να έχουμε και έσοδα. αυτό θα ακούσει ο κόσμος, ότι θα έχουμε έσοδα. Πάμε όμως στα έσοδα και έξοδα που είχαμε πριν πουληθούν. Αυτές οι επιχειρήσεις λειτουργούσαν με ένα ευνοϊκό καθεστώς προς τους υπαλλήλους τους και φυσικά λειτουργούσαν σαν πρότυπο για να είναι όλοι οι φορείς εργασίας έτσι, δηλαδή ένα μοντέλο ευνοϊκό για τον εργαζόμενο. Πρόκειται για ένα μοντέλο που οι εργαζόμενοι εκεί το κέρδισαν με την εργασία και τις εισφορές στα ταμεία, άρα με νόμιμα χρήματα έγινε όλη η δουλειά. Με νόμιμα χρήματα, πληρώνοντας στον εργοδοτικό τους φορέα έφτασαν μετά από κάποια χρόνια να έχουν κάποια προνόμια νόμιμα, τα οποία κάποιοι είπαν ότι είναι ρετιρέ και να μην τα έχουν. Συγγνώμη, αλλά αν θέλουμε μια κοινωνία εξορθολογησμένη θα κατηγορούμε αυτόν που παίρνει τα όσα παίρνει επειδή τα έχει δουλέψει αυτά τα χρήματα και επειδή έχει παράγει έργο στο κράτος, ή θα εξισώσουμε όλες τις εργασιακές βαθμίδες, είτε προσφέρουν έργο είτε όχι σε έναν καμβά. 
 Επειτα, το θέμα του ξεπουλήματος της χώρας. Φτάσαμε στο σημείο μαζικής κοινωνικής εξαθλίωσης μα μισθούς πείνας και συντάξεις που μόνο για να ζεις δεν είναι. Σε αυτό το σημείο μας οδήγησαν αυτοί που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού επέτρεψε να οδηγηθούμε. Είναι το σύστημα που συστηματικά και για χρόνια ολόκληρα έπαιρνε τα λεφτά από τα ταμεία και τα έδινε θαλασσοδάνεια στους επιτήδειους, είναι το σύστημα που απαξίωσε τον σκοπό της παιδείας, που δεν είναι να εξυπηρετεί αποκλειστικά τις ανάγκες της σύγχρονης αγοράς, αλλά πρώτιστα να δημιουργεί ανθρώπους με την ουσία που διαβάσαμε και μάθαμε στα βιβλία μας. Υπηρετώντας η παιδεία την αγορά φτάσαμε στο σημερινό αδιέξοδο. Τέλος, είναι το σύστημα που δε θέλει να διεκδικείς να αντιδράς όταν σου κλέβουν όσα έχεις χρυσοπληρώσει και όταν το επόμενο εξάμηνο δεν θα έχεις να ζήσεις σε ένα σύστημα όπου τα πάντα θα είναι ιδιωτικά. Το Δημόσιο, που οι περισσότεροι τόσο εύκολα κατηγορούν, ήταν αυτό που έδινε την ευκαιρία σε πολλούς να έχουν πρόσβαση στην παιδεία, την υγεία, σε ποιοτικές παροχές υπηρεσιών τηλεφωνίας και ενέργειας, φτηνές μεταφορές ανά την Ελλάδα και τέλος, το βασικό αγαθό, το νερό. Γιατί δεν μπορεί να ελπίζει κανείς ότι έχοντας ιδιωτικοποιήσει όλες τις κρατικές επιχειρήσεις το κράτος θα αφήσεις τα νερά απέξω. Είναι ζωτικός τομέας της οικονομίας και θα ιδιωτικοποιηθεί κάλλιστα. Και θα πούμε το νερό νεράκι. 
 Ποιός είναι λοιπόν, κυρίες και κύριοι, ο σκοπός όλων αυτών των λόγων;  είναι το ότι από τον Ιούνιο θα ξεχάσουμε το αύριο με τη μορφή που είχε χθες και γνωρίσουμε νέες συνθήκες, πιο σκληρές από τις σημερινές. Σκοπός του συστήματος τώρα είναι να έχει την δύναμη, μετά τις εκλογές, να αποτελειώσει αυτό που άρχισε καιρό τώρα, δηλαδή την διάλυση της τελευταίας χώρας που κράτησε ένα δυνατό δημόσιο σύστημα, που ήταν το μόνο που έκανε αξιόλογες επενδύσεις στο κράτος και λειτουργούσε προς όφελος όλων, και να προχωρήσει την μετατροπή της χώρας σε έναν ανοιχτό γήπεδο ιδιωτικοποιήσεων. Τα χειρότερα έρχονται και για την παιδεία ( Πανεπιστήμια, σχολεία). 
 Μένει από εμάς να αλλάξουμε αυτό το σύστημα, να διώξουμε αυτούς που έπαψαν να δίνουν ελπίδα στον κόσμο και να διεκδικήσουμε κάτι καλύτερο. Και σαν νέοι άνθρωποι να ενδιαφερθούμε λίγο παραπάνω, αφού το μέλλον μας είναι αυτό που θα χάσουμε, όχι κάτι ουτοπικό. Το μέλλον μας θα χάσουμε.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Εργασία στο μάθημα ΝΕΦ 206

Η διαδρομή του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα

ΛΕΞΙΚΟ ΑΤΑΚΩΝ

Η "Ρόζα" και το ιστορικό - ιδεολογικό της υπόβαθρο

Σουηδία: βίωμα ενότητας υπό το ορθόδοξο πρίσμα

Εσπερία Θεσσαλονίκη – πολιτιστικές διαδρομές (Α΄μέρος)

κινηματογράφος-θέατρο

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ, ΙΟΥΝΙΟΣ 2011